از سايت احمد رامي: (www.radioislam.org)  مترجم: حسن يوسف‌زاده

قدرت يهود در رسانه‌هاي آمريكا[1]

امروزه درجهان قدرتي بزرگتر از قدرتي كه فريبكاران افكار عمومي دراختيار دارند وجود ندارد. قدرت هيچ‌كدام از پادشاهان و پاپ‌هاي قديمي يا ژنرالهاي پيروز و كشيش‌هاي عالي‌رتبه به پاي قدرت اين چند نفر نرسيد كه از طريق كنترل اخبار و برنامه‌هاي آمريكا به آن دست يافتند.آنان چنان قدرتي كسب كردند كه به هر منزلي در آمريكا وارد مي‌شود. در تمام ساعات بيداري اراده خود را تحميل مي‌كند نيرويي است كه ذهن واقعي هر شهروند را شكل مي‌دهد: پيرو جوان،‌ ثرونمند و فقير، ساده و فرهيخته. رسانه هاي جمعي نگاه ما به جهان را شكل مي‌دهند و سپس به ما مي‌گويند درباره جهان چگونه بيانديشيم. در اصل هر چيزي كه در مورد رخدادهاي اطرافمان يا محدوده آشنايان مي‌دانيم- يا فكر مي‌كنيم كه مي‌دانيم- از طريق روزنامه‌ها، مجلات، راديو يا تلويزيون به ما منتقل مي‌شود.

رهبران رسانه‌هاي جمعي نه فقط با جلوگيري به‌شدت كنترل شدة اخبار خاص از روزنامه‌ها يا تبليغ آشكار تحريف تاريخ در برنامه‌هاي تلويزيون كه از مشخصه‌هاي فريب افكار عمومي رهبران رسانه‌هاست اطلاعات را به ما مي‌رسانند، بلكه آنها هم هوشمندي و هم دقت را در اخبار و برنامه‌هاي پخش‌شده تمرين مي‌كنند: شيوه‌اي كه اخبار را پوشش مي‌دهند؛ به كدام واژه‌ها بايد تاكيد كنند‍؛ از كنار چه كلماتي بايد به سادگي رد شوند؛ واژه‌هايي كه گزارشگران انتخاب مي‌كنند؛ تن صدا و حالت چهره ؛ نحوه بيان تيتراهاي خبري ؛ انتخاب تصاوير ويژه   و ... همه و همه به طور پنهاني ولي شديدا نوع تفسير ما را از چيزهايي كه مي‌بينيم يا مي‌شنويم تحت تاثير قرار مي‌دهد. مهمتر از همه اين كه روزنامه‌نگاران و سردبيران هر گونه شك باقي‌مانده را ار ذهن ما برطرف مي‌كنند. آنها با بكارگيري تكنيك‌هاي پيشرفته و روان‌شناسانه،‌ انديشه و فكر ما را چنان هدايت مي‌كنند كه بتوانيم با آنها هماهنگ شويم و بعد به ما اجازه مي‌دهند دقبقا بدانيم كه نگرش ما نسبت به افراد و رفتارهاي مختلف چگونه بايد باشد و ما اين كار را از طريق قرار دادن افراد و رفتاري آنان در متن برنامه‌هاي تلويزيون و يا موقعيت‌هاي كمدي انجام مي‌دهيم.

شكل‌گيري اذهان آمريكاييان

متوسط آمريكايي‌هايي كه روزانه مقدار زيادي تلويزيون تماشا مي‌كنند به سختي مي‌توانند وضعيت‌هاي تصنعي  را  از واقعيت تشخيص دهند‌، اگر نگوييم كه نمي‌توانند. پاسخ‌هاي اين تماشاگران به كنش‌هاي تلويزيوني،‌بيانيه‌ها و نگرش‌هاي بازيگران تلويزيون بيشتر از پاسخ‌هاي آنان به همآلان خود در زندگي واقعي است. براي بيشتر آمريكاييان واقعيت دروغين محيط تلويزيون با جهان واقعي جايگزين شده‌است و ميل شديد آنان به پاسخ‌هاي هماهنگ به دليل همين واقعيت دروغين است. بنابراين زماني كه نويسندة متن تلويزيون از طريق بازيگران تلويزيون به برخي ايده‌ها تاكيد و برخي ايده‌ها و كنش‌ها را مردود مي‌داند در حقيقت نيروي قدرتمندي به ميليون‌ها بيننده وارد مي‌كند تا با ديدگاه وي هماهنگ گردند. با توجه به اوضاع و شرايط برنامه‌هاي تلويزيوني،‌  وضعيت اخبار تلويزيوني و مطبوعاتي نيز بايد چنين باشد. مورد خائنانه در باره اين شكل از كنترل انديشه‌ها اين است كه وقتي ما از جانبدارانه بودن برنامه‌ها يا اخبار آگاه  مي‌شويم مديران رسانه‌ها همچنان مي‌توانند بيشتر ما را فريب دهند به دليل اين است كه آن مديران نه تنها چيزي را كه نمايش مي‌دهند تحريف مي‌كنند بلكه براي طيف مجاز انديشه،‌ حدودِ مرزي و قواعد اساسي ترسيم مي‌كنند. به عنوان يك نمونه حدود مرزي  اخبار رسانه‌هاي خاورميانه را ملاحظه كنيد؛ برخي از سردبيران و گزارشگران در اظهاراتشان به طور كوركورانه طرفدار اسرائيل‌اند، در حالي كه ديگران تا حدودي بي‌طرفانه به نظر مي‌رسند. اما هيچ كس به خود جرأت نمي‌دهد اظهار كند كه آمريكا در پشت سكه جنگ اعراب و اسرائيل قرار گرفته و بنابراين در ارسال سربازان خود به جنگ با عراق ،‌دشمن اصلي اسرائيل در خاورميانه،‌ بيشتر منافع اسرائيل را تامين مي‌كند تا منافع آمريكا. در نتيجه طيفي از انديشه‌هاي مجاز- طرفداري از اسرائيل تا حدوداً بي طرف- شكل مي‌گيرد. چرا كه در سطوح آگاهي مراتبي وجود دارد. بيشتر آمريكاييان نمي توانند بپذيرند كه توسط اسرائيل كنترل مي‌شوند. حتي شهروندي كه از اخبار كنترل شده گله دارد، اشتباهاً فكر مي‌كند كه بدليل  وجود طيفي از ديدگاه ها مي‌تواند با انتخاب سردبير مورد اعتماد خود از دست نفوذ كنترل‌كنندگان نجات يابد. و اين يك وضعيت« به هر حال من برنده‌ام » است. هر ديدگاهي در طيف محاز افكار عمومي از نظر مديران رسانه‌ها قابل قبول است اما هيچ واقعيت يا ديدگاه خارج از طيف مجاز پخش نمي‌شود- البته درصورتي كه چنين قدرتي داشته باشند.

كنترل رسانه‌هاي شكل دهندة افكار عمومي بسيار دشوار است. همة‌ رسانه‌هاي كنترل‌شده اعم از تلويزيون،‌راديو،‌ روزنامه‌ها،‌كتابها و انيمشن‌ها با يك صدا سخن مي‌گويند. هركدام ديگري را پشتيباني مي‌كند. علي رغم ظاهر متنوع آنها، در بينشان اختلاق واقعي وجود ندارد. و از طرفي منبع جايگزيني از واقعيت يا ايده‌ها براي تودة‌ مردم در دست‌رس نيست تا از آن طريق بتوانند ديدگاه‌هاي مخالف با نظرات رهبران رسانه‌ها را بدانند. اين رسانه‌ها جهان را يكسويه نمايش مي‌دهند؛ جهاني كه در آن همه ادعا مي‌كنند يهوديان اساس بشريت‌اند،‌ اسرائيل بايد به عنوان يك واقعيت تثبيت‌شده پذيرفته شود،‌مقاومت در برابر يهود به معناي ضديت با نژاد سامي است، عراقي‌ها در جنگ خليج فارس« همراهان بدي » بودند، در نظام بانكداري سرمايه‌داي يهود اشكال وجود ندارد،‌ اسلام همواره تهديد اساسي است،‌كشورهايي مثل ايران، سودان و ليبي از تروريسم حمايت مي‌كنند،‌ قتل و عام اسرائيليان در قالب دفاع مشروع از خود صورت مي‌گيرد،‌ رهبر سياهان آمريكا ( لوئيس فراخان) يك نژادپرست متعصب است و از اين قبيل. اين نوع نگاه،‌چشم اندازي به جهان است كه رهبران رسانه‌ها براي دست يافتن به اهدافشان آن را طراحي مي‌كنند. و فشاري  كه براي هماهنگ ساختن با ايده‌هاي خودشان وارد مي‌آورند بسيا ر زياد است تا جايي كه مردم نظراتشان را با آنان هماهنگ مي‌كنند، ظبق نظر آنان رأي مي‌دهند و زندگيشان را با آنها سازگار مي‌كنند.

خبرگزاري تلويزيون

و اين رهبران قدرتمند رسانه‌ها چه كساني هستند؟ براي يك پاسخ نسبي خبرگزاري تلويزيون را ملاحظه كنيد كه بدون ترديد قدرتمندترين وسيله براي تعيين شيوه تفكر و رفتار آمريكاييان تبديل شده‌است. البته با صرف نظر از سيستم‌هاي تخصصي كابلي خبري ويژه، عملا كليه خبرگزاريهاي ملي و بين المللي در آمريكا اخبار خود را از طريق سه شركت جمع‌آوري،‌ ويرايش و پخش مي‌كنند و آن سه شركت عبارتند از: خبرگزاري آمريكا(اي. بي. سي)، سيستم خبرگزاري كلمبيا( سي. بي. اس) و خبرگزاري ملي(‌ان. بي. سي). بيشتر برنامه‌هاي نمايشي كه آمريكاييان مي بينند از سه شبكه مذكور عرضه مي‌شود. هر كدام از اين شركت‌ها در مدت زيادي در كنترل مطلق يك فرد بوده است- از 32 سال تا 55 سال. شركت بايد در سطحي با كارمنداني كه آن فرد انتخاب مي‌كند، براي وي كار كند. و لذا در نهايت همه برگه‌ها به طوري كه پاك نشود توسط شخص او ممهور مي‌گردند. در همه حال آن فرد يك يهودي بوده است.

تا سال 1985 كه اي. بي. اس با كپتال سيتيز كاميونيكيشن [2] ادغام شد، رييس هيات اجرايي و مدير عامل شبكه فردي يهودي به نام لئونارد هاري[3] بود . او از زماني كه رييس موسسه خبرگزاري شد اين شبكه را مديريت كرد. يعني سال 1953. اسم اين شركت در سال 1965 به شركت خبرگزاري آمريكا( اي. بي. سي) تغيير عنوان داد. گلدنسون در مصاحبه اي در آوريل 1985 با فخرفروشي اعلان كرد: من اين شركت را از نو بنياد نهادم.

طبق قوانين ادغام 1985 گلدنسون رييس كميته اجرايي شركت جديد اي. بي. سي گرديد. گرچه در حال حاضر آن سمت را توماس مورفي يك شخص غير يهودي به عهده گرفته است لكن هيچ قدمي در راستاي تغيير افرادي كه گلدنسون گماشته است، بر نمي‌دارد و اين شبكه همچنان ويژگي يهودي بودن خود را حفظ كرده است. سي.بي.اس بيش از نيم قرن در تصاحب ويليام اس. پالي، پسر يك يهودي مهاجر روسي بود. پالي در سال 1928 در 28 سالگي تجارت خانوادگي سيگار را رها كرده و خبرگزاري يونايتد اينديپندنت را به ارزش پانصد هزار دلار خريداري كرد و آن را سيستم خبرگزاري كلمبيا نام نهاد و خودش مدير و رييس آن شد. در سال 1946 مدير عامل شده  و تا سال 1983 هنگامي كه به طور پاره وقت بازنشسته شد، همچنان درآن سمت باقي بود.

هنگامي كه تِد ترنر[4] در سال 1985 كوشيد سيستم خبرگزاري كلمبيا را خريداري كند در سراسر كشور نگراني وجود داشت. ترنر در تبليغات خوش‌شانسي آورد و يك شبكه خبري تلويزيوني كابلي موفق(سي ان ان) راه‌اندازي كرد. گرچه ترنر تعدادي از يهوديان را در موقعيت‌هاي اجرائي كليدي در سي ان ان به كار گماشت  و هرگز موضع مخالف با منافع يهوديان اتخاذ نكرد ولي او مرد بسيار خودخواه و داراي شخصيت قوي بود و براي پالي و ديگر يهوديان در سي بي اس  غيرقابل كنترل به نظر مي‌رسيد: توپ آزادي كه در آينده ممكن است به آنها اصابت كند[5]. به علاوه دانيل اسكار[6] خبرنگار يهودي كه براي ترنر كار ‌كرده بود، به طور علني متهم شد كه رييس سابق او داراي شخصيتي بود كه براي يهوديان چندان خوشايند نبود. مديران سي بي اس جهت ممانعت از خريد ترنر، مرد قدرتمند تئاتر، هتل،‌بيمه و سيگار يعني لورنس تش را براي تصاحب دوستانة شركت واردمعامله كردند تا بدين طريق هرگونه نفوذ غير يهودي را از آنجا دور كنند. لورنس از سال 1986 رييس هيات مديره سي بي اس بود.

ان بي سي قبلاً بخشي از شركت راديويي آمريكا (آر. سي. اي) بود كه از سال 1930 به مدت چهل سال در تسلط ديويد سارنوف[7] يك يهودي مهاجر روسي بود. پس از مرگ او (1970) پسرش رابرت مالك آن گرديد. در سال 1986 شركت جنرال الكتريك  با آر. سي. اي  ادغام شد و در حال حاضر ان بي سي يك شركت كاملاً وابسته به جنرال الكتريك است. نه تنها در جهت تغيير منافع يهوديان يا جايگزيني پرسنل كليدي يهودي از طرف مديران ارشد جنرال الكتريك هيچ حركتي صورت نگرفته است بلكه بر تعداد مديران يهودي افزوده شده است. به عنوان نمونه مي‌توان از استيو فريدمن[8] نام برد كه در ماه مي 1990 به عنوان تهيه كننده اخبار شبانگاهي ان بي سي استخدام شد. در ژانويه 1993 جف زوكر[9] جاي او را گرفت.

صنعت توليد برنامه

تمركز بيش از حد يهوديان در صنعت تلويزيون،‌سوگيري اخبار تلويزيوني را بيشتر تبيين مي‌كند. همانقدر كه كنترل برنامه‌هاي خبري تلويزيون اهميت دارد،‌برنامه‌هاي نمايشي تلويزيون حتي بيشتر از كنترل اخبار در شكل دادن شيوه تفكر آمريكاييان موثر است. دهها ميليون آمريكايي به ويژه جوانان هرگز به گزارشهاي خبري شبكه‌هاي تلويزيوني تماشا نمي‌كنند در عوض موج‌هاي تلويزيون خود را روي برنامه‌هاي نمايشي تنظيم مي‌كنند. به همين خاطر است كه يهوديان در عرصه‌هاي نمايشي شديدترين كنترل خود را همچنان حفظ كرده‌اند. مسئول تفسيم‌بندي برنامه‌هاي تلويزيون در سي بي اس حف سكانسكي[10] مي‌باشد. و همين مسئوليت در اي بي سي بر عهده دو شخص گذاشته شده است: برنامه ها واهداف تجاري برعهده تد هربرت[11]  و توليد برنامه‌هاي نمايشي بر عهدة استوارت بلامبرگ[12] است.

در سال 1980 براندن تارتِك‌اف رييس توليد برنامه‌هاي نمايشي گرديد و بمدت يك دهه يعني تا سال 1990 كه مديريت شبكة اي. بي. سي را به عهده گرفت و در سال 1991 اين مسئوليت را به سوي اتخاذ رياست پارامونت پيكچر[13] ترك گفت.

سگانسكي،‌ بلومبرگ و ليتل فليد[14] نوع برنامه‌هايي را كه از شبكه آنها بايد پخش مي‌شد انتخاب كردند: برنامه‌هاي بازي و مسابقه،‌ مصاحبه،‌ كمدي، تاريخي، سريالهاي خانوادگي،‌سريالهاي ماجراجويي و چهره‌هاي ويژه. به تهيه كنندگانشان اعلان كردند كه دوست دارند چه برنامه‌هايي از شبكة آنها پخش شود و هرگونه برنامه‌اي را كه خوشايند آنان نباشد،‌ وتو كرده و گرايش همه برنامه‌ها را تعيين كردند. تصميم گرفتند كه چگونه بايد به موضوعات تبليغاتي متنوع در برنامه‌هايشان تاكيد كنند از جمله: تروريسم عرب، آزار اذيت يهوديان، قتل و عام يهوديان توسط نازي‌ها، اينكه يهوديان تا چه اندازه سخاوتمنداند،‌خطر ضد سامي‌گري و... .

نكته قابل توجه اينجاست كه تنها شهروند از سي و شش شهروند آمريكايي (8/2) يهودي است اما تقريباً همه كساني كه مفهوم واقعيت، معناي خوب و بد و رفتار مجاز و غير مجاز را در ذهن جوانان آمريكايي شكل مي‌دهند، يهودي اند. به عبارت دقيق‌تر سكانسكي، بلومبرگ و همچنين تارتك‌اف سه شخص يهودي هستند. تنها شخص غير يهودي كه در چند سال اخير در برنامه‌هاي نمايشي تلويزيوني نقش مهمي داشته عبارت از ليتل فليد است. اين نوع كنترل صنعت برنامه‌هاي نمايشي تلويزيون و تاثير آن در بهم ريختن اعصاب آمريكايي‌ها از برنامه هاي تلويزيوني فراتر رفته و شبكه‌هاي گسترده‌تر را نيز دربر گرفته‌است. به عبارت ديگر كنترل رسانه‌اي عملاً شامل هر چيزي است كه در استوديوهاي هاليود توليد مي‌شود. مجلة‌ آمريكن فيلم مگزين[15] در شماره ماه مه 1990 ده مورد از شركت هاي تهيه كنندگي ايالات متحدة آمريكا را (بر حسب درآمد آنها در سال 1989) به لحاظ اندازة‌شان به ترتيب فهرست كرده‌است[16] پاورقي را ملاحظه فرماييد).

در ده مورد از رييس هيات مديره‌هاي شركت‌هاي مذكور هشت مورد يهودي اند(راس،‌اسنير، ديويس، تِش، ديلر، گافمن،‌ردستون و واسرمن) و تنها در دو شركت(ان. بي. سي و اي. بي. سي) رييس هيات مديره غير يهودي است كه البته در شركت اي. بي. سي مسئول تقسيم‌بندي برنامه‌ها يك شخص يهودي است.  از مطالعه سال 1989 چند مورد تغييرات پرسنلي صورت گرفته است. زماني كه شركت سوني ژاپن در آمريكا در سال 1989 شركت كلمبيا پيكچر را خريداري كرد، ويكتور گافمن با پيتر گوبر[17] جايگزين شد كه وي نيز يك يهودي بود. مباشر گوبر عبارت است از ميكائيل پي. اسكولف[18]، نايب رييس شركت سوني كه تملك شركت را ترتيب داد و او نيز يهودي است. در سال 1991 ام. سي. اي[19] توسط ماتسوشيتا[20]، يكي از رقباي شركت سوني، خريداري شد.  ولي واسرمن همچنان در پست خويش باقي ماند. به عنوان يك اصل كلي، ژاپني‌ها در خريدن رسانه‌هاي آمريكايي صرفا با منافع مادي تحريك شدند و تبليغات را به يهوديان واگذار كردند. در واقع در بيشتر مواقع،‌ يهوديان واسطه بايكوت‌هاي رسانه‌اي ژاپني‌هاي بودند. درست همانطور كه اسكولف[21] خريد شركت كلمبيا را براي شركت سوني ترتيب داد، همانطور خريد ام سي اي از طريق غول رسانه‌هاي يهود يعني ميكائيل اوتس[22] و شخص قالتاق يهوديان نگزاس ، رابرت استراوس[23] كه بعدها به عنوان نمايندة جورج بوش در مسكو انتصاب گرديد، ترتيب داده شد. استون جي. راس در سال 1992 از دنيا رفت و در حال حاضر مقام عالي تايم وارنر را گرالد لوين بر عهده دارد كه يك فرد يهودي است.

باري ديلر[24] در سال 1992 فاكس را ترك گفت. رابرت مورداك، مالك موسسة خبري فاكس پرنت[25]چند ماهي مديريت فاكس را به عهده گر فت. لكن در نوامبر 1992 پيتر چرنين[26] مسئول سابق بخش برنامه‌هاي فاكس به عنوان مدير ارشدِ فاكس فيلم ارتقاء شغلي يافت. چرنينن يك يهودي است. پايين‌تر از وي مسئول گروه نمايشي فاكس (از 1992) عبارت است از سندي گراشو[27] كه وي نيز يك يهودي است.

از سال 1989 كه دو تا از موسسات وابسته به سومنر ردستون[28] يعني ام. تي. وي و نيكلدون[29] از مشاركت بسيار گستردة مخاطبين تلويزيوني جوان برخوردار شدند،‌سومنر ردستون قدرت و تسلط بيشتر به‌دست آورد. ردستون در حقيقت 76درصد ­از(سه ميلياد دلار) سهم وياكام[30] را مالك است. موسسة ام. تي. وي با ارسال محصولات خود به 210 ميليون منزل در 71 كشور نفوذ فرهنگي غالب را روي جوانان غربي در سراسر جهان از آن خود كرده است. نيكلدون گسترده‌ترين مخاطبان 4 الي11 ساله را در آمريكا به خود جلب كرده و اين نفوذ را به سرعت به اروپا گسترش مي‌دهد؛ بيشتر برنامه‌هاي آن، فساد شرم‌آوري را كه ويژگي بارز ام. تي. وي است به نمايش نمي‌گذارد. اما ردستون به تدريج مخاطبان خردسال خود را به سوي همان امور ويرانگر سوق مي‌دهد كه ام. تي. وي آنها را تهيه مي‌كند. باور كردن اين امر سخت است كه يك چنين سطح بالايي از كنترل صنعت توليد برنامه‌ها توسط يهود انجام شده بدون اينكه هيچ تلاش دسته جمعي و هماهنگ بين اعضايشان صورد گيرد.

خبرگزاري راديويي

شبكه‌هاي سه‌گانه- ام. بي. سي، سي. بي. اس و ان. بي. سي-  نه تنها داراي امتياز انحصاري واقعي در خبرگزاري تجاري شبكه‌هاي تلويزيون در ايالات متحده آمريكا هستند،‌بلكه بيشتر شبكه‌هاي خبرگزاري‌ راديويي را نيز به خود اختصاص داده‌اند. سال‌هاي متمادي تنها رقيب مهم آنان در دومين عرصه ام. بي. اس بود كه با 941 ايستگاه راديويي( بدون هيچ ايستگاه تلويزيوني)‌در سراسر كشور توسط يك شخص يهودي به نام مارتين رابنشتاين مديرت مي‌شد. در سال 1985 نورمن جي. پتيز[31] كه وي نيز يك يهودي بود به عنوان رييس و مدير عامل، ام. بي. اس را تصاحب كرد. در سال بعد از طريق شركت خود، «وست وود وان»[32] شبكه ان. بي. سي را از جنرال الكتريك خريد. ايستگاههاي ام. بي. اس و ان. بي. سي روي همرفته پتيز را دومين خبرگزاري راديويي در كشور يعني بعد از اي. بي.سي(كپتال سيتيز) قرار داد. نايب رييس فعلي ام. بي. اس در امور خبري عبارت است از ران نيسن[33] كه سابقا رياست چاپ و نشر كاخ سفيد را بر عهده داشت. او نيز يك يهودي است.

روزنامه‌ها  

با نفوذترين وسايل ارتباط جمعي در آمريكا پس از تلويزيون، روزنامه‌ها هستند. هر روز 63 ميليون نسخه از اين روزنامه‌ها چاپ مي‌شود( و قاعدتاً مطالعه مي‌شود).63 ميليون نسخه در ميان 1640 انتشاراتي تقسيم مي‌شود. ممكن است افراد فكر كنند كه صرف تعداد روزنامه‌هاي مختلف در آمريكا مانع از اين مي‌شود كه اقليتي بتوانند آن‌ها را كنترل و يا تحريف كنند. افسوس كه امر چنين نيست استقلال، رقابت و بازنمايي علائق اكثريت بسيار كمتر از آن است كه مي‌توان تصور كرد. تنها 412 (25درصد) از 1640 انتشاراتي مالكيت مستقل دارند؛ بقيه متعلق به روزنامه‌هاي زنجيره‌اي‌اند. فقط 121 مورد از كل انتشاراتي‌ها بيشتر از 100000 تيراژ دارند. تعداد بسيار كمي از از روزنامه‌ها به حد كافي گسترده‌اند و مي‌توانند در خارج از جوامع خودشان گزارش‌هاي خبري مستقل داشته باشند. بقيه بايد در گزارش‌هاي خبري ملي و بين المللي به آن چند روزنامه وابسته باشند.

تنها در 54 شهر آمريكا بيش از يك روزنامه وجود دارد و رقابت آنها ميان معمولاً ظاهري است؛ همانند اختلاف ظاهري كه ميان روزنامه‌هاي صبح و عصر متعلق به يك شخص به چشم مي‌خورد. مثال‌هاي فراواني مي‌توان در اين مورد ذكر كرد كه همه متعلق به يهودياني هستند كه مالك انتشارات پيشرفته مي‌باشند.

 قدرت رسانه‌اي خانواده نيوهاوس نمونه‌اي بيشتر از فقدان رقابت ظاهري ميان روزنامه‌هاي آمريكا را نشان مي‌دهد. اين امر همچنين نشان‌دهندة ميل سيري‌ناپذيري است كه يهوديان  نسبت به همه ابزار كنترل افكار  از خود نشان مي‌دهند. خانواده نيوهاوس مالك 31 روزنامه از جمله چند روزنامه كثير الانتشار و با اهميت است كه در پاورقي به برخي از آنها اشاره كرده‌ايم[34]

اين قدرت رسانه‌اي يهود را ساموئل نيوهاوس اخير كه يك مهاجر روسي است بدست آورد. زماني كه ساموئل در سال 1979 در 84 سالگي از دنيا رفت، مالكيت رسانه‌ها را با ارزش تقريبي 3/1 ميليارد دلار به دو پسر خويش، ساموئل و دونالد به ارث گذاشت. با تعدادي از تحقيقات بيشتر،‌ارزش شبكه‌اي انتشارات پيشرفته در حال حاضر به بيش از 8 ميليارد دلار افزايش يافته است.

لمباندن[35] اين همه روزنامه توسط خانواده نيوهاوس تا حد زيادي از طريق اين واقعيت ممكن گشت كه روزنامه‌ها از طرف مشتركين پشتيباني نمي‌شدند بلكه از آن‌ها را آگهي دهنده‌ها پشتيباني مي‌كردند. درآمد حاصل از تبليغات است كه سود مالك را به همراه دارد نه درآمد حاصل از پول‌هاي خرد مشتريان و خوانندگان. هنگامي كه آگهي دهنده‌گان ثروتمند در شهري براي اهداف تجاريشان روزنامه‌اي را بر روزنامه‌هاي ديگر ترجيح مي‌دهند،‌ آن روزنامه رونق مي‌يابد در حالي كه روزنامه‌هاي رقيب كم كم نابود مي‌شوند. از قرن بيستم كه قدرتهاي سرمايه‌داري يهود در آمريكا به نيروهاي اقتصادي مسلط تبديل شدند،‌تعداد روزنامه‌هاي آمريكايي متعلق به يهوديان به شدت افزايش يافت و اين افزايش با كاهش شديد تعداد روزنامه‌هاي رقيب غير يهودي همراه گرديد. اين پيشرفت اساسا به عنوان يك نتيجة سياست‌هاي تبليغاتي بازرگانان يهودي بود.

علاوه بر آن، حتي روزنامه‌هايي كه هنوز در مالكيت و مديريت غير يهوديان قرار دارند، چنان به درآمد تبليغاتي يهود وابسته‌اند كه سياست‌گذاريهاي خبري و سرمقاله‌هايشان تا حد زيادي در محدوده خواسته‌هاي يهوديان قرار مي‌گيرد. اين مطلب در مورد تجارت روزنامه‌اي همانند هر جاي ديگر صحيح است كه « هركه پول بدهد آش مي‌خورد»

 روزنامه‌هاي سه‌گانه يهودي

سركوبي، رقابت و تاسيس حقوق انحصاري داخلي نسبت به انتشار اخبار و ايده‌ها مشخصة افزايش تسلط يهوديان بر روزنامه‌هاي آمريكايي بوده است. نتيجة توانايي يهوديان براي استفاده از صنعت نشر به عنوان يك ابزار بدون رقيب به مجرد ارائه نمونه‌هايي از معتبرترين و بانفوذترين روزنامه‌هاي كشور روشن مي‌شود و آن روزنامه‌ها عبارتند از: نيويورك تايمز،‌روزنامه وال استريت و روزنامه واشنگتن پُست. اين سه روزنامه- سرمايه‌هاي مسلط مالي و سياسي آمريكا- روزنامه‌هايي هستند كه راهنما و  الگوي تقريباً همه روزنامه‌هاي ديگرند. اين روزنامه‌ها مي‌گويند كه چه چيز در سطح ملي و يا بين المللي خوب يا بد است. توليد خبر در دست آنهاست و ديگران صرفاً از آن‌ها نسخه‌برداري مي‌كنند. و جالب اين است كه هر سة‌ اين روزنامه‌هاي در درست يهوديان قرار دارد.

نيويورك تايمز راهنماي غير رسمي اجتماع, مد،‌تفريحات،‌سياست و فرهنگ كشور است. اوست كه به انديشمندان آمريكا مي‌گويد كدام كتاب را مطالعه كنند، كدام فيلم را ببينند؛ چه ديدگاه‌هايي در حال حاضر رايج است؛ كدام سياستمداران،‌آموزگاران، رهبران روحاني، هنرمندان و بازرگانان كامرس‌هاي واقعي[36] هستند. نيويورك تايمز طي چند دهه در قرن اخير حقيقتاً يك روزنامه آمريكايي بود. در سال 1851 توسط دو فرد غير يهودي به نام‌هاي هنري ريموند و جورج جونز تاسيس شد،‌ پس از مرگ آن دو نفر در سال 1896 ،آدولف اُش[37] يك ناشر يهودي ثروتمند، نيويورك تايمز را از مايملك جونز خريد. در حال حاضر نوة ارشد آدولف،‌ آرتور سولزبرگر[38] ناشر  و مدير عامل اين روزنامه مي‌باشد. دبير اجرايي آن ماكس فرانكل و مدير مسئول عبارت است از ژوزف ليليولد[39] كه هر دو يهودي اند. خانوادة‌سولزبرگر همچنين از طريق موسسة‌ نيويورك تايمز مالك 33 روزنامة ديگر است از جمله: باستون گلوب[40] كه در ماه جون سال 1993 به ارزش 1/1 ميليارد دلار خريداري شد؛ مجلات دوازده‌گانه هر كدام با بيش از 5 ميليون تيراژ؛ 7 ايستگاه خبرگزاري راديويي و تلويزيوني؛ سيستم كانال تلويزيوني كابلي؛ و سه شركت انتشاراتي كتاب. سرويس خبري نيويورك تايمز، گزارش‌ها،‌مقالات و عكس‌هاي خبري را از طريق كابل به 506 روزنامه،‌ آژانس خبري و مجله پخش مي‌كند.

 واشينگتن پُست نيز از اهميت مشابهي برخوردار است. با داير كردن آژانس‌هاي خبري در دفاتر دولتي در واشينگتن،‌ در زمينة اخبار مربوط به دولت فدرال موقعيت بهتري بدست آورده است. واشينگتن پست نيز همانند نيويورك تايمز ريشة‌ غير يهودي دارد[بنيانگذارش شخص غير يهودي است]. در سال 1877 استيلسون هاچينز[41] آن را تاسيس كرد و در سال 1905 جان آرميلن از وي خريداري كرد و بعدها به ادوارد بي. ميلن به ارث رسيد. اما در جون 1933 در اوج بحران  به ورشكستگي كشيده شد. در يك مزايده توسط يوگن ماير[42] كه يك سرمايه‌دار يهودي  و همكار سابق برنارد باروخ، تزار صنعتي آمريكا در طول جنگ جهاني اول،‌ خريدار شد. در حال حاضر واشينگتن پست را كاترين ماير گراهام، دختر يوگن ماير اداره مي‌كند. ماير گراهام سهامدار اصلي و مدير عامل شركت واشينگتن پست مي‌باشد. در سال 1979 پسر خويش دونالد را به عنوان ناشر روزنامه انتخاب كرد. دونالد هم‌اكنون پست رياست و مدير عاملي شركت واشينگتن پست را به عهده دارد. شركت واشينگتن پست تعدادي از مايملك رسانه‌اي ديگر در اختيار دارد از جمله آنها به چند روزنامه,‌ تلويزيون، مجله و از همه مهمتر هفته‌نامه شماره دوي كشور يعني نيوزويك مي‌توان اشاره كرد. روزنامه وال‌استريت كه در هفته2/1 ميليون نسخه فروش دارد،‌ پرتيراژترين روزنامه كشور است. واشينگتن پست در مالكيت جونز و شركاي وي قرار دارد،‌ يك شركت نيويوركي كه 24 روزنامه ديگر نيز منتشر مي‌كند. رييس و مدير عامل شركت جونز عبارت است از پيتر آر. كن كه شخصي يهودي است. كن همچنين پست مدير و ناشر روزنامه وال‌استريت را به عهده دارد.

روزنامه‌هاي عمده ديگر دست كمي از نيويورك تايمز و وال‌استريت ندارند در ژانوية 1993 روزنامه نيويورك از مايملك رابرت ماكس‌ول، غول رسانه‌اي يهود، توسط مارتيمر بي. زوكرمن[43] دلال املاك يهودي خريداري شد.

نيويورك تايمز كه از مشكلات مالي طافت فرسايي رنج مي‌برد مدت يكسال به ويژه در ميان يك سلسله از ميلياردرهاي كثيف يهودي ( پيتر كاليكو،‌ استفن هافنبرگ، آبراهام هرشلف و رابرت مردوخ) به افت و خيز واداشته مي‌شد.

رسانه‌هاي جمعي ديگر

مسأله در مورد رسانه‌هاي ديگر نيز همچون تلويزيون،‌ راديو و روزنامه‌ها تا حد زيادي مشابه است. به عنوان نمونه،‌مجلات خبري را مورد ملاحظه قرار دهيد. تنها سه نشريه سرشناس ديگر در ايالات متحدة وجود دارد. تايم،‌ نيوزويك و اخبار و جهان ايالات متحده[44]. تايم با تيراژ 1/4  ميليون نسخه در هفته از طريق شركت وابسته به تايم وارنركاميونيكيشن منتشر مي‌شود. مدير عامل اين شركت يك فرد يهودي به نام گرالد لوين مي‌باشد.

همانطور كه قبلاً اشاره شد، نيوزويك را شركت واشينگتن پست منتشر مي‌كند كه زير نظر يك زن يهودي ، كاترين ماير گراهام قرار دارد. تيراژ هفتگي اين نشريه 2/3  ميليون نسخه است.

اخبار و گزارش‌هاي جهاني ايالات متحده آمريكا با تيراژ هفتگي 3/2 ميليون نسخه در مالكيت مارتيمر زوكرمن قرار دارد؛ فردي كه موقعيت سردبيري را به خود اختصاص داده است. مالك ماهنامه آتلانتيك و روزنامه قطع جيبي نيويورك نيز همين شخص است.

به عنوان نمونه‌اي ديگر مي‌توانيد كتاب‌ها را ملاحظه نماييد. در آمريكا حقيقتاً هزاران انتشاراتي كتاب وجود دارد و علي الظاهر در ميان  اين انتشاراتي‌ها دست كنترل يهودي ديده نمي‌شود و در صورت وجود خيلي كم است؛ برخي از اينها جرأت مي‌كنند كتابهايي را چاپ كنند كه با قوانين يهوديان هماهنگ نيست اما همه اين انتشاراتي‌ها بسيار كوچك‌اند و كتابهايشان به ندرت به دست تودة وسيع مردم آمريكا مي‌رسد كه خواندنيهايشان را از باجهاي روزنامه‌ فروشي داروخانه‌ها يا فروشگاههاي زنجيره‌اي مي‌خرند.

در مورد شركت‌هاي انتشاراتي غول‌پيكر وضعيت كاملاَ متفاوت است. طبق هفته‌نامه ناشرين، سه تا از شش انتشاراتي بزرگِ كتاب در ايالات متحده آمريكا در مالكيت يهوديان يا در كنترل آنان قرار دارد. اين سه انتشاراتي عبارتند از: راندوم هاوس در رتبة‌ اول( به همراه موسسات وابسته به آن از جمله گروه انتشاراتي گراون)، سيمون و اسكار در رتبه سوم و گروه تجاري تايم وارنر( شامل كتابهاي وارنر و ليتل براون)در رتبه ششم. چنانكه سابقاً اشاره كرديم خانواده نيوهاوس مالك رندم هاوس و گرالد لوين مدير عامل شركت تايم وارنر است كه گروه تجاري تايم وارنر شعبه‌اي از آن محسوب مي‌شود. سيمون و اسكار وابسته به شركت ارتباطات پارامونتِ گلف اند وسترن مي‌باشد و همانطور كه پيشتر ذكر شد، مدير عامل و رييس آن عبارت است از مارتين اس. ديويس كه فردي يهودي است.

يكي ديگر از ناشران مهم انتشارات وسترن است. گرچه وسترن در ميان ناشران ايالات متحده آمريكا در ردة سييزدهم قرار دارد،‌ لكن با اختصاص بيش از 50 درصد بازار به خود در ميان ناشران كتاب كودك مقام نخست را از آن خود كرده است. مدير عامل اين انتشاراتي شخصي يهودي به نام ريچارد برنشتاين است.

اين است واقعيت كنترل رسانه‌اي در آمريكا. هركس بخواهد ساعاتي را در يك كتابخانه بزرگ بگذراند، با بررسي نسخه‌هاي موجود كتاب سال در صنعت راديو يا تلويزيون و دايركتوريهاي روزنامه‌ها و مجلات و با بررسي ماشين‌هاي ثبت و دفاتر شركت‌ها( همچون كتابهايي كه موسسة استاندارد و پور يا دان اند براد استريت چاپ مي‌كنند)، و نيز با تحقيق در منابع مرجع،‌ زندگي‌نامه نويسي و ... مي‌تواند صحت مطالب ما را ارزيابي كند. اين‌ها غيرقابل انكارند. هنگامي كه كسي از ماجرا آگاه شود سخنگوي يهوديان طبق معمول از تاكتيك‌هاي دوپهلو استفاده كرده و به طور غرور آميزي اعلان مي‌كند كه « تد ترنر يهودي نيست»گو اينكه واقعاَ نيز چنين است. چنانچه بيشتر اصرار شود،‌ براي بزرگ‌نمايي مسأله،‌ فرد آگاه و مواجه شونده را به ضد سامي‌گري متهم خواهد كرد.  و به خاطر همين اتهام‌هاست كه بسياري از افراد در عين اطلاع از واقعيت،‌از ابراز آن خودداري مي‌كنند.

اما نبايد نسبت به اين مسأله بسيار مهم بي‌تفاوت باشيم. كنترل رسانه‌هاي جمعي آمريكا توسط يهوديان مهمترين واقعيت زندگي نه تنها در آمريكا بلكه در سرتاسر جهان است. كنترل اخبار و برنامه‌هاي رسانه‌اي،‌ عامل تعيين‌كننده‌اي را بر نظام سياسي و كنترل دولت ايالات متحده  در دست يهود قرار مي‌دهد. اين امر به يهوديان امكان مي‌دهد تا بر ذهن و روح كودكان و جوانان آمريكايي و غربي سلطه برانند. در نتيجه نگرش‌ها و ايده‌هاي اين كودكان بيشتر از آنچه تحت تاثير والدين،‌ مدرسه يا هر تاثير ديگري باشد، تحت تاثير تلويزيون و فيلم‌هاي يهودي قرار مي‌گيرد.  اين كوكان و جوانان ابزار جديد كنترل شده‌اي هستند كه صهيونيست‌ها در برنامه‌هاي خودشان از آنان بهره مي‌برند.